What? Where? When?

I am aching, non-stop. I want it, so badly. I cannot think of anything else, I must have it. But what is it? what am I craving for? is it that chocolate cookie? or the beautiful dress I saw in the store this morning? maybe is that new iPhone app that everyone is using now…
I seat still, this is too much, I want to stop thinking and enjoy the day. Today I don’t need to check Facebook or Instagram for beautiful pictures, everything looks stunning under the white snow blanket. I try to capture the beauty in a picture, I want to send a snapchat to my sister to show her the scenery. Should I use a filter? maybe not…
‘Look!! Did you see that?’
I look up but I don’t see anything.
‘There where two deers right there on the shore!’.
‘What? Where? When?’
‘Right there, between those trees. They were beautiful. You missed them’.
‘Ohh… I was taking a picture for my sister. Shit!’

Sounds familiar? We live between ‘I want this’ and ‘I want that’, but we don’t realise where we are, what we have or who we are. LOOK UP, THERE IS A WORLD BEHIND THAT SCREEN. A place where you can find the best music, the freshest air, the most exotic smells and the most beautiful sites. AND EVERYTHING IS FREE!

gogoratu nor garen

Gizartea izugarrizko abiaduran ari da garatzen. Sinestezina da gure belaunaldiak soilik nolako aldaketak ikusi dituen teknologian, globalizazioan edo sare sozialen munduan. Garapen honek gure bizimodua goitik behera aldatu du, baina hobera aldatu al du?

Egia da aurrerakuntza hauek izugarrizko aukerak ematen dizkigutela, komunikazio teknologiek edo garraio sistemak esaterako, baina elkartzen gaituen modura, ikaragarrizko banaketak eragin ditu egungo gizartean.

Perspektiba galduta gabiltza, errealitate paralelo batean, inguratzen gaituen guztia gure zerbitzurako  dagoela sinetsita, Lurra gure etxea dela ahaztuta. Eta bien bitartean, jasangarritasunaz dihardugu, egindako kaltea nola konpondu eta etorkizunekoak nola ekidin pentsatuz. Ez al litzateke hobe lehendabizi nor garen oroitzea?

Jasangarritasun ekologikoaz eta sozialaz hitz egiten dugu, baina ez gara oroitzen gure buruaz. Lanetik, etxera, etxetik eskolara, facebook, telebista, mugikorrak…

Gelditu. Hartu arnas.

 

 

 

 

Sentitu gorputza. Izan momentu batez, besterik egin gabe. Nor naiz? nola nago?

Irten kalera, mendira edo itsasora. Sentitu haizea eta entzun. Izan momentu batez, besterik egin gabe. Nor naiz? non nago?

Ahaztu egin zaigu nor garen.

Bizitzaren sinpletasunean ez dago jabetzarik, ez kontsumismorik, ez aurreiritzirik edo modarik. Izateko ez dugu askorik behar. Ez dut esan nahi atzera egin behar dugunik edo kontsumitu behar ez dugunik, baina gure bizitzak baldintzatzen dituzten einean, kontziente izan behar dugu sentitzen ditugun ‘behar izan’ horiek ez direla hil ala biziko gauzak.

Horrez gain, natura behar beharrezkoa zaigu bizirauteko, bai baliabide iturri moduan, baita giza bizitza egotea ahalbidetzen duen baldintza moduan ere. Hala, ingurugiro osasuntsu bat izatea lehentasuna bilakatzen da, haren mende baitago gure izatea.

Mundua konpontzeko soluzio bila hasi baino lehen, gogoratu dezagun nor garen, bestela, arazo berdinari bueltaka jardungo dugu etengabe.

‘We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them’. -Albert Einstein